Afgelopen 17 april was het zover De Kift speelde hun voor laatste show van de Niemandsland-tournee bij ons in DE FLUX. In een uitverkochte zaal!

Ik kende De Kift eigenlijk niet toen ik afgelopen vrijdag een uitverkocht Podium DE FLUX binnenstapte. Des te groter was de verrassing: wat begon als nieuwsgierigheid, veranderde al snel in volledige overgave aan een band die me met hun teksten, energie en een bijna onwaarschijnlijke hoeveelheid instrumenten moeiteloos een andere wereld in trok.
Het eerste deel van de avond stond volledig in het teken van het laatste album Niemandsland, dat integraal werd gespeeld. En dat bleek geen verzameling losse nummers, maar een aaneengesloten geheel dat je langzaam naar binnen zuigt. Voor iemand die de band nog niet kende, werkte dat eigenlijk perfect — ik hoefde niets te herkennen, alleen maar te ondergaan.
Wat me meteen opviel, was hoe rijk het geluid live is. Instrumenten wisselden elkaar af, doken op uit onverwachte hoeken en gaven elk nummer een eigen kleur. Het voelde soms bijna als een kleine fanfare die elk moment van vorm kon veranderen, zonder dat het ooit rommelig werd. Alles had een functie, alles droeg bij aan de sfeer.

De teksten deden daar nog een schep bovenop. Ze zijn niet rechttoe rechtaan, maar eerder beelden die zich langzaam ontvouwen. In “Vogels” hing er ineens een beklemming in de zaal die je bijna kon vastpakken. De herhaling “Er zijn geen vogels meer” dat als een mantra bleef hangen, en zonder dat het groot werd aangezet, kwam het juist daardoor binnen.
Tegelijkertijd zat er ook iets lichts in het optreden. In een nummer als “Wals” voelde je even ruimte, bijna iets elegants zelfs, maar nooit zonder dat onderhuidse gevoel dat er iets schuurt. Die afwisseling maakte dat mijn aandacht geen moment verslapte.
Af en toe werd die wereld heel even verstoord door het bekende geroezemoes uit de zaal, maar misschien maakte dat juist duidelijk hoezeer deze muziek vraagt om aandacht. Want telkens weer wist de band me daar overheen te trekken en terug die sfeer in.
Doordat Niemandsland integraal werd gespeeld, kreeg het voor mij iets verhalends. Geen losse indrukken, maar één geheel dat bleef hangen. Toen het eerste deel voorbij was, had ik niet het gevoel dat ik naar een paar nummers had geluisterd, maar dat ik ergens doorheen was gegaan.
De teksten van oudere nummers zoals Witte Haring, Wildernis en Bal (van het gelijknamige album) laten ook veel ruimte voor eigen interpretatie. De Kift gebruikt vaak alledaagse beelden en combineert die met een licht beklemmende sfeer zonder het helemaal uit te leggen zodat het lied een beetje voelt als een herinnering die niet helemaal klopt of een droom die nét ongemakkelijk wordt.

En misschien is dat wel het grootste compliment: dat ik binnenkwam zonder verwachtingen, en naar buiten ging met het gevoel dat ik iets bijzonders had meegemaakt.
Door gastredacteur Henny Krijt

Support deze avond werd verzorgd door DJ duo RaRa.
